مُحرَّم...پس از احرام در حَرَم امن مَحرَم ترين...مُحَرَّم پس از مُحرِم شدن

آه...چه صفايي بود تو را  یا  حسین   

عرفه را پشت سرنهاده اي و اينک روز به روز به سوي محبوبت نزديک تر مي شوي

خيمه گاهت در کربلا انتظار ورودت را مي کشد تا قدوم مبارکت را بر خاکش نهي٬

تا خاک کربلا تازه مفهوم پيدا کند...مقدس شود...ملکوت را بفهمد

منتظر صلابت  عمه ی سادات ... منتظر عطش ...و منتظر دستان علمدارت

تا آنگاه مقدس شود و با خون اولاد زهراي مرضيه و علي مرتضي

غسل طهارت کند و طيب و طاهر شود

ذوالجناح لحظه به لحظه طاقت از کف ميدهد هرگاه از مرکبش به پايين مي آيي

احساس سنگيني مي کند وقتي تو را بر دوشش حس نمي کند

فقط با حضور توست که ملکوت را رايحه دلپذير اهل بيت را حس مي کند؛

 نرم تر از وزش باد بر يال سپيدشتنها

دعاي( بانوی کربلا) :  لیاقت ذکر نامشان را ندارم... ندارم

 اين است که خدا خواب را بر چشمان اشکبار ذوالجناح  حرام گرداند

 تا لحظه اي از ديدنت غافل نشود و ماه جمالت را نبيند...حتي در روي مقتل

امان از دل بانو در آن هنگام ..آه ... یا حسین

 <<    لا رايت الا جميلا    >>

آه... اي حسيناما تو شور لقاي حق را در سر داري و بس

مي داني چه خواهند کرد...همه را مي داني ...اما همه را حضرت دوست مي بيني و ديگر هيچ

...

آنقدر محو تماشا شده اي...آنقدر لذت ديدارش را عشق مي ورزي که دلت مي خواهد

همگان را در آن لذت ازلي و ابدي شريک گرداني

خارها را در کربلا از زمين با همين دستان مبارکت برمي چيني تا به همه بفهماني که

آه... اي فرزند آدم ... دلت را همچون کويرِ بي خار کن

بي غل و غش...بي پيرايه...پاک پاک...خارهاي ظلمات جهل انساني را بر کن

 تا رد پاي فرزندان پيامبر رحمت را بر پهناي دلت حس کني

چه اگر خاري باشد هرگز احساس نخواهي کرد

خارها را برکَن تا رضايش را با چشم جان در يابي

هيهات...هيهات...کجاست ياري گري که ياريت کند؟

ندای " هل من یاصر" به گوش همه عالميان رسيده

از ملک تا ملکوت وجود را پر کرده...اما کيست که بشنود

 

تو حسيني...فرزند زهراي اطهر و اسد الله الغالب

ای پسر اقيانوس ، پيامبر ابدي عشق، چهارده قرن مي گذرد و هنوز

 در شهر عشق و عزت و افتخار, سکه به نام تو مي زنند...

اصلا از آنروز که آرامش زخمي وجودت, عالمي را به آتش کشيد, عشق رنگ گرفت.

 سرخ شد. به ميان خاک ريشه گرفت. بارور شد؛ عاشوراي تو جشن تولد اين عشق است.

جشن تولد آزادگي و شجاعت.

حکايت مکرر جانبازي و ايثاريست که با گذر اعصار و قرون هنوز کهنه نشده.

ولي نه, عاشوراي تو فراتر از حکايت و داستانست.

تقويم اين حماسه به دو سفر يکي به شوق وصال و ديگري در غم فراق, خلاصه نمي شود.

 روز شمار اشک و آه و ناله و فغان نيست.

 سر رسيديست که تا عصر ظهور بسته نمي شود.

عاشوراي تو حضور هست. هميشه بود. تا هميشه مي ماند. زنده است چرا که آواي

 "هل من ناصر "

هنوز در گوش فلک مي پيچد.

عاشوراي تو پنجره ايست به خلوت خدا به وسعت همه تاريخ.

عاشوراي تو نه فقط مهم ترين روز تاريخ, بلکه همه تاريخ است.

 اين است تعبير کل يوم عاشورايت اي حسين.

رشادت تو ...آبروی تاریخ است ...از خلقت آدم ... همه ی ادیان ... همه ی قلبها ...

این است که با کمال رو سیاهی ام ، سرم را بالا می گیرم ... به آسمان فخر م فروشم ...

 دلم عزادار است و اشک ، امان میبرد... اما  ، اما  برایت  "سبز" می پوشم ، سبز...

تو را اینگونه شناخته ام ... زنده ! با صلابت ! با افتخار ...

 يا قديم الاحسان بحق الحسين ............................................................ .

خودت پر کن نقطه چين خواهشهاي دلم را که سراپا خواهشم و تا هميشه اميدوار.

۱. پ.ن.

وبلاگ (ملیکا ، فرشته ای از آسمان ) بروز شد : 

       http://melikaa.blogfa.com/

لطفا ادامه مطالب را مطالعه بفرمایید :

ختم سوره ی واقعه تا شب سوم امام حسین ( ع )