سلام آقا جان

 سلام به شما که امام رئوف عاشقانی.

سلام به شما که شمس الشموسی وانیس النفوس

سلام به شما که باب الحوائجی و پادشاه طوس .

خوش به سعادت کسانی که الآن در حرم شما هستند.

خوش به حال دردمندانی که الآن دردشونو به شما میگن.

خوش به سعادت کسانی که الآن گرد ضریح مطهر شما می چرخند.

خوشا به سعادت آن دخیل...خوش به سعادت آن طناب...

خوشا دردی که درمانش شما باشین...

یا امام رضا...

اى امام هشتمين!

اى ضامن آهوان رميده!

آقاجان :

روسیاهیم را پیش شما نیاورم چه کنم؟

 شما را شفیع گناهانم قرار ندهم ،چه کنم؟

دردم را در حرم شما فغان نکنم ، چه کنم؟

آقاجان:

 سرم را بر دیوار نگذارم چه کنم؟!

دیوانه ‏وار گرد ضریحت نگردم چه کنم؟

مگر این جا را حج فقرا نام ننهاده اند؟

 دست من کوتاه از زیارت کعبه...

چقدر سرزمین طوس و این حرم نورانی و پر از برکت است...

چقدر خوان مهربانیتان گسترده!

ستون ستون ناله تا آسمان می‏رود

این جا معبد من است...

 کجا از خود کنده شوم جز درمشهد شما؟!

آه، ای دقایق جبروتی!

آه، ای بهشت‏های روشن!

ای سکوت‏های شناور در سیب ایمان!

 ای چراغ‏های از گُل، باران!

ای زمزمه‏های ملتهب و سوزان!

مرا روشن کنید

مرا از جا بکنید

مرا بسوزانید

 برایم دعای باران بخوانید

صلوات پونه ختم کنید

 برایم گره نیاز بزنید

نامم را به گوش گلدسته‏ها برسانید

با زبان نسیم، برایم قرآن زمزمه کنید

اینک منم!

نیمه روشنی از تاریک فرو مرده در خویش

که آمده‏ام به پای بوسی پسر غریب اما کریم فاطمه...

منم!

از خواب برخاسته‏ای که به زیارت باران آمده ‏ام

کجا بوده‏اند این لذّات روشن نورانی؟

کجا بودند این نردبان‏های نزدیک؟

 کجا بودند این سکوت‏های معنادار؟

این گام‏های شتابان چه می‏خواهند؟

 این دست‏های مطیع چه می‏خواهند؟

از تمام روزنه‏ها، صبح می‏وزد

صبح آینه‏های عقیق

صبح چشمه روشنی چلچراغ‏ها

صبحِ حرکات مواج دست‏ها

صبحِ نزول باران نیایش

صبحِ دریچه‏های باز

صبحِ بارش ابابیل

صبحِ سماع و سوختن

صبح مجاورت آفتاب و آینه

صبح مصاحبت یاسین و فاتحه

 پرندگی‏ام را به رخ تمام ابابیل‏ها می‏کشم

دیوانگی‏ام را در گوش تمام زمینیان جار می‏زنم

 سوختنم را تکلیف تمام پروانه‏ها می‏کنم

روشنی‏ام را قطعه قطعه در گوش بادها آواز می‏کنم

آقاجان :

مرا دریاب!

گناهکاری که اینک خویش را یافته است

بیچاره‏ای که اکنون به خویش رسیده است

دردمندی که خود را شناخته است

رنج کشیده‏ای که در جستجوی مهربانی است

صدایتان می‏زنم

 شما معيار سنجش صداقت هستى

 شما آسمان زلال دلها هستى

عشق...

پنجره فولادت را معنا مى كند

و دل به زيارت شما اوج مى گيرد

اى ضريح سراسر نور!

 با دلى آكنده از صداقتهاى تو

و چشمانى بر گل نشسته

به سوى تو مى آيم

اى بزرگ ترين واژه كلام!

ای رضای مرتضی!

 عروج آسمانى كرده اى

 و تمامى زائران ضريحت را

 به سوگ عشق نشانده اى

 كه همه سينه ها و همه جانها

شما را مى طلبند

حتی کلیمی ، مسیحی و اهالی کتاب دیگر

 که نا امیدانه سر بزیر افکنده

  به خانه ی شما آمده اند

آقا جان...مارا دریاب

یا امام رضا ...

تصویر سفره ی افطار در صحن حرم ملکوتی امام رضا (ع )

در شب میلاد کریم اهل بیت.