تا حالا شده کس رو ببخشی...همینطوری.

نه به نیت (قرب الی الله )

غرضم اینجا بیشتر کسی هست که ازش زخم خوردی و کینه به دل داری؟

 می تونی ازش بگذری؟

نه به خاطر اون یا حتی ثوابش .

 به خا طر خودت !

آره! به خاطر خودت...

 

ای نفس

ای نفس...

امان از من و تو !

 

 

 

 

---

شنیده ام:

پسر نوح به خواستگاري دختر هابيل رفت. دختر هابيل جوابش كرد و گفت: نه، هرگز

 همسري ام را سزاوار نيستي؛ تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد. تو هماني كه بر

 كشتي سوار نشدي. خدا را ناديده گرفتي و فرمانش را. به پدرت پشت كردي، به پيمان و

 پيامش نيز.

غرورت، غرقت كرد. ديدي كه نه شنا به كارت آمد و نه بلندي كوه ها!

 

پسر نوح گفت: اما آن كه غرق مي شود، خدا را خالصانه تر صدا مي زند، تا آن كه بر كشتي

سوار است. من خدايم را لابه‌لاي توفان يافتم، در دل مرگ و سهمگيني سيل.

 

دختر هابيل گفت: ايمان، پيش از واقعه به كار مي آيد. در آن هول و هراسي كه تو گرفتار

شدي، هر كفري بدل به ايمان مي شود. آن چه تو به آن رسيدي، ايمان به اختيار نبود، پس

گردني خدا بود كه گردنت را شكست.

پسر نوح گفت: آنها كه بر كشتي سوارند، امنند و خدايي كجدار و مريز دارند كه به بادي

ممكن است از دستشان برود. من اما آن غريقم كه به چنان خداي مهيبي رسيدم كه با چشمان

بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش مي كنم. خداي من چنان خطير است كه هيچ

توفاني آن را از كفم نمي برد.

 

دختر هابيل گفت: باري، تو سركشي كردي و گناهكاري. گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.

 

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت: شايد آن كه جسارت عصيان دارد، شجاعت توبه نيز

 داشته باشد. شايد آن خدا كه مجال سركشي داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

 

دختر هابيل سكوت كرد و سكوت كرد و سكوت كرد و آنگاه گفت:‌ شايد. شايد پرهيزكاري من

به ترس و ترديد آغشته باشد، اما نام عصيان تو دليري نبود. دنيا كوتاه است و آدمي كوتاه‌تر.

مجال آزمون و خطا نيست.

پسر نوح گفت:‌ به اين درخت نگاه كن. به شاخه‌هايش. پيش از آنكه دست هاي درخت به

نور برسند. پاهايش تاريكي را تجربه كرده اند. گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريكي عبور كرد.

من اين گونه به خدا رسيدم. راه من اما راه آسانی نيست. راه تو زيباتر است،

راه تو مطمئن تر، دختر هابيل!

 

پسر نوح اين را گفت و رفت ..

 

 دختر هابيل تا دور دست ها تماشايش كرد و سالهاست كه منتظر است و سالهاست كه با خود مي گويد: آيا همسري اش را سزاوار بودم ؟!

 

خدای من:

 

هزار و يک اسم داری و من از آن همه اسم" لطيف"را دوست تر دارم که ياد ابر و ابريشم و

 

عشق می افتم.

 

خوب يادم هست از بهشت که آمدم  تنم از نور بود و پر و بالم از نسيم  بس که لطيف بودم

 

 امّا زمين تيره بود  کدر بود  سفت بود و سخت.

 

دامنم به سختی  دنیا گرفت و دستم به تيرگی اش آغشته شد  و من

 

هر روز قطره قطره تيره ترشدم و ذره ذره سخت تر.

 

 

من سنگ شدم و سد و ديوار .

 

 ديگر آب از من عبور نمی کند  . 

 

 

حالا تنها يادگاريم از بهشت و از لطافتش چند قطره اشک است که گوشه ی دلم پنهانش

 

 کرده ام .

 

 گريه نمي کنم تا تمام نشود ...

 

می ترسم بعد از آن از چشم هايم سنگ ريزه ببارد.

 

يا لطيف: این رسم دنياست که اشک سنگريزه شود و روح سنگ و صخره ؟

این رسم دنياست که شيشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه  ؟

 

وقتی تيره ايم  وقتی سراپا کدريم  به چشم می آییم و ديده می شويم  اما لطافت هر چيز که

 

 از حد بگذرد ناپدید می شود.

 

يا لطیف : کاشکی دوباره  مشتی...

 

تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشيدی تا می چکيدم

 

می وزيدم و ناپدید می شدم  مثل هوا که ناپدید است  مثل خودت که نا پيدايی …

 

 يا لطیف :

 

مشتی ... تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش.

 

آمین.

یا لطیف...

 

 

 

---

---

---

 

 عطر سیب

راز و نیاز های عاشقانه  با  ارحم الراحمین 

ابهت دلاوری و از خود گذشتگی

 

اعیاد سبز بر شما یاران آسمانی ام مبارک باد.

 

نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386ساعت توسط م.گ.| |